27/6/2006 - UNUTMAK YOK

UNUTMAK YOK

 
Bunca zamandır nerede olduğumu soracak olursan,
"Oldu bir şeyler" demeliyim,
oturmalıyım bir taşa
kararan dünyada,
kendini yemiş bitirmiş bir nehirde.
Korumasını bilmiyorum yitirdiklerini kuşların,
Geride bıraktığım denizi
ya da çığlığını kızkardeşimin.
Nedir bu toprağın zenginliği?
Gün neden günle kapanıyor?
Neden karanlık gece çalkalanıyor ağzımda?
Ve ölüm neden?



Nereden geldiğimi sormayacak mısın?
Anlatayım sana;
Kırık şeyleri,
Acılı kapları,
Sık sık tozlanan koca sığırları
ve tutulu kalbimi.



Bunlar ne belleğimizde uyanan sarı güvercinler,
ne de anılardır kuşaktan kuşağa akan.
Ağlayan yüzlerdir bunlar,
Parmaklardır gırtlağımızdaki
ve toprağa düşen yapraklardır.
Yiten günün karanlığıdır.
Yeşertir kaleleri hüzünlü kanımızdaki.



İşte menekşeler ve işte kırlangıçlar,
Sevdiğim her şey,
Tatlı mesajlar veren, günbegün
aktıkça zaman,
tatlılığı artan.
Kaçamayız biz; Dişlerimizin arasından:
Neden kemiriyor boşa giden zaman
sessizlik kabuğunu?
Ne yanıt vereceğimi bilmiyorum.



O kadar çok ki ölümüz
Ve o kadar çok ki kızıl güneş önünde setler
Ve o kadar çok ki çarpık kabuklu başlar
Ve o kadar çok ki öpücüklerimizi engelleyenler
Ve o kadar çok ki unutmak istediklerim... 

   Pablo Neruda